De Drielandenrit van VVK Regio Lommel op 26 juni 2011
Naast de kalender in het clubblad en op de website ontvangen de VVK-leden regelmatig informatie over de organisaties van de nabije toekomst. Dat zal op zich wel geen nieuws zijn voor wie regelmatig het clubblad ter hand neemt. En voor al die anderen: shame on you !!!
En zo was er dus op 26 juni geen familiebijeenkomst of communie vermeld in onze eigen agenda, zodat wij met 2 wagens uit de afdeling West Vlaanderen inschreven voor deze grote Drielandenrit.
Onze wagens waren perfect voorbereid voor een rit, die in de uitnodiging vermeld stond als een kanjer van 160 Km maar door wegenwerken uiteindelijk ook nog de 177 km haalde.
De Van Dale - woordenboeken werden vooraf grondig bestudeerd in de 3 landstalen, namelijk Frans, Duits en Nederlands, en via notenleer konden wij ons bovendien verstaanbaar maken in Zonhoven.
Dat was namelijk de plaats van inschrijving, waar wij werden verwelkomd met een consumptie en een koffiekoek. Voor de som van 10€ ontvingen wij ook een verzorgd roadboek en 2x een kortingsbon van 2€ te gebruiken op de voorziene pitstops. Zo bleven er nog net voldoende eurootjes over om de benzinetank weer vol te gooien.
Bij Frank De Boosere hadden Jan en Theo duidelijk om een zonnige dag gevraagd, te duidelijk !!
Op de parking was het ondertussen drummen om een plaatsje te vinden voor de toestromende deelnemers. Tenslotte vertrokken 32 onverschrokken oldtimers om er nog “eens een lap op te geven” zoals vermeld werd in de uitnodiging.
De colonne viel al vlug uiteen, maar met een duidelijk roadboek en ervaren copiloten werd iedere oldtimer op het juiste spoor gebracht.
Na een 20 km liep de route langs de indrukwekkende Ford fabrieken van Genk. In het roadbook wees een ster op belangrijke informatie en bezienswaardigheden, en ondanks de felle zon zagen onze copiloten meer sterren dan bij nacht, want in het roadbook stonden veel uitnodigende frisse pinten vermeld. Waarschijnlijk hebben de inrichters deze route in verschillende dagen samengesteld, zo niet was een alcoholcontrole hun zeker nefast afgelopen.
We namen die aanwijzingen gelukkig niet al te letterlijk als verplichte halte en vertaalden ze naar “koffie- of frisdrankstop op eigen initiatief”. Maar het was duidelijk dat Jan en Theo aan alles gedacht hadden om elke vorm van uitdrogingsverschijnselen te voorkomen.
De prachtige afwisselende landschappen en pittoreske dorpjes werden verbonden via kleine smalle weggetjes, en het was dan ook voor de piloten van een paar grote Amerikaanse sleeën op sommige plaatsen wel een uitdaging om er deze wagens doorheen te loodsen.
In de Voerstreek werden wij door de politie aan de kant gezet voor de doortocht van een processie. Het was dan ook een extraatje, iets wat ik niet meer gezien had sinds mijn kinderjaren.
Na een 70 km hoorde ik een gerommel ! De wagen werd op een belommerde plaats aan de kant gezet en rondom onderzocht. Tot ik er uiteindelijk achter kwam dat het mijn maag was die grommelde.
Tang en ijzerdaad bleven dus gelukkig onaangeroerd in de koffer, in plaats daarvan verscheen de picknickmand. Probleem opgelost!
Het roadbook loodste ons naar restaurant “de Bokkerijder” aan het Drielandenpunt in Vaals. De vele wandelaars, fietsers, motoren en oldtimergroeperingen genieten voluit van deze streek. Het was er een gezellige drukte en opnieuw een gelegenheid om de inwendige radiator weer op peil te brengen met kortingbon 3.
Dit is een drukbezochte toeristische plek, en van op de uitkijktoren strekt zich een prachtig panorama uit over een wijds landschap dat over drie landen wordt verdeeld. Het beklimmen van de toren zal dan al wel weggelegd zijn voor de gehele leeftijdsgroep tussen pampers en ouderlingen, maar op het routeblad toch zeer diplomatisch toegewezen aan “sportievelingen”.
En de tocht ging weer verder. Bij gebrek aan airco in onze oldtimers was de afwisseling van prachtige uitzichten en de schaduw van de bossen best te genieten met A.V.O. (Alle Vensters Open). En na 119 km en ettelijke frisse pintjes werd de pitstop ”Moulin du Val Dieu” aangedaan in Aubel.
Sommige deelnemers vereerden de abdij met een bezoek, maar de meesten genoten op de terrassen onder de parasols van een streekbiertje met kortingsbon Nr 4. Val Dieu was ook vermeld als laatste verzamelplaats, en daar bleven wij dan ook lang genoeg plakken: “het laatste uit de kan halen” was hier wel letterlijk van toepassing!
Tenslotte bleven wij met een groepje van 5 wagens samen voor de rest van de route. Jan nam de kop. Er werd afgesproken om nog een extra stop in te lassen voor een drink of een hap alvorens de terugweg naar Harelbeke aan te vatten. Maar blijkbaar is er in deze streek een drooglegging van kracht, want in die laatste etape zijn cafés zo goed als onbestaande. Gelukkig wist Irene een bekend restaurant juist voor de ring van Hasselt , waar een natje en droogje prettig samen gaan.
Met wat aandringen konden we in dit mooie, antiek ingerichte restaurant een tafel bemachtigen. Het was bovendien een schot in de roos, want wij hebben er samen kunnen genieten van een heerlijk maal terwijl nog menige grappige oldtimer - anekdote de revue passeerde.
Alvorens afscheid te nemen werd er afgesproken voor een volgende VVK organisatie, en met een tevreden gevoel werd de rit huiswaarts aangevat.
Het was dan al wel kanjer van 177 km geweest, maar opgedeeld in drie etapes en stevig onderbroken door enkele deugddoende pitstops. Zodoende hadden noch onze oude kistjes, noch wijzelf het gevoel dat wij er een zware tocht hadden op zitten. En nu, terug naar huis? Da’s toch maar een kleine 200 km zeker!
Verslag: Marcel De Wilde, Harelbeke
Foto's hier
